ćwiczenia literackie
Rozległa pustynia, z wielkimi piaszczystymi wydmami, przybrała głęboką żółto-pomarańczową barwę. Na tle błękitnego nieba wyraźnie odcinała się sylwetka wielbłąda, który miał ważną sprawę do załatwienia i nie zwracał uwagi na niezaprzeczalne uroki tego miejsca. Skupiony na zadaniu szedł energicznie naprzód. Nagle stanął jak wryty, spotykając na swojej drodze białego królika. Królik wyjął z kieszonki kamizelki okrągły zegarek na eleganckim łańcuszku i sprawdził godzinę.
Autor: Gwiazdeczka
Była malutka, a może tak się jej wydawało. Leniwie rozglądała się dookoła, choć była spóźniona do szkoły. Wyszła z domu przed czasem, jednak robiła małe kroki i się zatrzymywała. Dzisiaj był sprawdzian z matematyki, którego bardzo chciała uniknąć.
Gdy weszła do szkoły, zobaczyła dzieci ze swojej klasy na korytarzu. Okazało się, że nauczycielka od matematyki nie pojawiła się w szkole. Wypadła jej ważna sprawa do załatwienia.
Dziewczynka poczuła ulgę, bo mogła spokojnie przygotować się do sprawdzianu.
Autor: Sokolik
Piękne popołudniowe słońce zalewało okolicę liściastym potokiem promieni, podczas gdy miś Dyzio dumnie wkroczył z Oliwką na trawnik pełen pożółkłych liści…
POLE BITWY
(z opowieści o Oliwce, kocie Poe i misiu Dyzio)
.
Piękne popołudniowe słońce zalewało okolicę
liściastym potokiem promieni,
podczas gdy miś Dyzio dumnie wkroczył z Oliwką
na trawnik pełen pożółkłych liści…
.
Jakby za sprawą zaczarowanej różdżki
Kraina z miejsca się odmieniła
Tym razem to były drzewa, kwiaty, roślinność
W prawdziwie wiosennej ozdobie.
.
Ach! Krzyknęła Oliwka, miś Dyzio jej zawtórował
Toż to zaczarowana kraina!
Nagle ni stąd ni zowąd pojawiły się koty
W liczbie niespełna tysiąca.
.
Jeden z nich, dumny, z sierścią czarno-białą
Podszedł do nich i miauknął mile
O dziwo! Oliwka i miś Dyzio rozumieli!
Nazywam się kot Poe, witamy! – co kotek przekazał.
.
Cały Boży dzień przebywali z sobą
Oliwka, miś Dyzio i tysiąc niespełna kotów
W międzyczasie Oliwka została powiadomiona
Że wiedźmy czarownice przygotowują atak.
.
Następnej nocy czarownice wkroczyły do akcji
Z tysiącami ich potężnych pierścieni czarów
Nie było wątpliwości, że chciały zemsty
Aby zamienić wszystkie koty w kamienne statuetki.
.
Ale Kot Poe i jego kocia paka w tej krainie
Były na to gotowe i czekały na to
Pewne, że wytrzymają atak, że sobie poradzą
A co więcej, wiedząc, że będą kontratakować.
.
Mieli bowiem przy sobie czarodzieja Bardo
Jego laser czarów znacznie skuteczniejszy
Niż pierścienie czarów należące do czarownic
Trzeba było to jednak jeszcze sprawdzić na polu bitwy.
.
W chwili, gdy czarownice zaatakowały koty
Ich futra lśniły, niemal płonęły
Potem powoli przechodziły w utwardzoną szarość
Znak to był, że czary czarownic zadziałały.
.
W tym momencie czarodziej Bardo użył swojego lasera
I ku zdumieniu wszystkich kotów
Ich futro lśniło gwiazdkami
Takimi jak gwiazdy na nocnym firmamencie.
.
Dewastacja lasera czarów była niesłychana
Szybko dopadły nawet i same czarownice
One i ich magiczne pierścienie w ogniu lasera
Poprzez zygzakowate srebrzyste promienie lasera.
.
Przypominały efekty wywoływane przez paralizatory
Z ich potężnym prądem elektrycznym
Obezwładniającym przeciwnika, kimkolwiek był
Tym razem to czarownice padły w jego ogień.
.
Pierścienie czarów czarownic natychmiast się spaliły
One same w obwodach srebrzystego światła
Tańcząc gorączkowo w rytm ukąszeń lasera
Ich suknie płonęły, zamieniły się w mnóstwo strzępów.
.
Wydawało się, że pole bitwy zostało wygrane przez koty
Dzięki pomocy dobrego czarodzieja Bardo
Czarownice uciekły tak szybko, jak tylko mogły
Do swoich kryjówek, których nikt inny nie znał.
.
I wyglądało na to, że minie trochę czasu
Zanim na nowo zdążą zrobić coś złego
Najpierw musiały lizać zadane im rany
Przeklinając przy tym koty i czarodzieja Bardo.
.
Kot Poe wiedział, że to nie koniec historii
Że czarownice będą szukać pomocy u czarodziejów
Obrona koniecznością, czarodziej Bardo pomoże
Oliwka była pewna, że koty sobie poradzą
I rozpromieniona wróciła do domu z misiem Dyzio.
.
grudzień 2023
dla Oliwki napisał Thaddeus Hutyra
Kamienny olbrzym obudził się, przeciągnął i od razu miał rześki umysł. Cieszył się urodą świata. Wesoło podskakując, znalazł się nad brzegiem strumienia. Spojrzał w taflę wody i ujrzał swoją siwiznę na głowie. Ale ów fakt nie zgasił jego radości z przebudzenia. Był świadom, że w czasie snu trosk mu nie ubyło, więc szybko zabrał się do pracy nad sobą. Wykorzystywał każdą okazję, pogodę i niepogodę. Krople deszczu oczyszczały je serce, umysł i duszę. Promienie słońca dzieliły się z nim swoją energią. Dzięki podmuchom wichur zmieniał swe położenie i, tocząc się po świecie, szlifował swe kształty i wydobywał ich piękno.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Piękne popołudniowe słońce zalewało okolicę liściastym potokiem promieni, podczas gdy miś Dyzio dumnie wkroczył z Oliwką na trawnik pełen pożółkłych liści. Stąd mieli widok na ogromne jezioro. Pływały po nim kaczki i łabędzie. Oliwka z zachwytem przypatrywała się tym ptakom. Po chwili wyciągnęła z siatki kromkę chleba i zaczęła po kawałku wrzucać do wody. Wtedy to one wszystkie podpłynęły do brzegu.
grudzień 2023
dla Oliwki napisał Sokolik
Rozległa pustynia, z wielkimi piaszczystymi wydmami, przybrała głęboką żółto-pomarańczową barwę. Na tle błękitnego nieba wyraźnie odcinała się sylwetka wielbłąda, który, niczym strażnik tego miejsca, będąc tam od zawsze, znał każde ziarenko ceglastego piachu i kochał tę pustynię z całego swego wielbłądziego serca.
Autor: Gwiazdeczka
Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła. Zrobiła kilka zdjęć plakatów, które wisiały na ścianie. Przedstawiały one piękne królewny. Niektóre z nich były postaciami z jej ulubionych bajek. Do dziś pamięta ich imiona.
Autor: Sokolik
Piękne popołudniowe słońce zalewało okolicę liściastym potokiem promieni, podczas gdy miś Dyzio dumnie wkroczył z Oliwką na trawnik pełen pożółkłych liści.
Zadowolony poznawał z nią świat przyrody. Promienie słońca rozświetlały zacienione miejsca.
W pewnej chwili Oliwka z misiem zauważyli, jak z pod liści wychodzi dżdżownica Magda z bajki o pszczółce Mai, którą dotąd oglądali w telewizji. Udekorowana w paski, była dobrze widoczna na pożółkłych liściach. Wyginała się zgrabnie, jak wytrawna gimnastyczka.
Gdy zobaczyła Oliwkę z misiem, powiedziała grzecznie „dzień dobry”. W ciepłe popołudnie pogawędzili chwilkę, po czym pożegnali się miło i odtąd zostali przyjaciółmi.
grudzień 2023
dla Oliwki napisała Danuta Majorkiewicz
Kamienny olbrzym obudził się, przeciągnął i poszedł na spacer. Ciekaw był, co zmieniło się w okolicy.
Tymczasem właściciele domów, postawionych na górze myśleli, że to trzęsienie ziemi przenosi ich domy.
Olbrzym podrapał się, strącając z siebie część miasteczka, a potem uznał, że znowu czas odpocząć. Umościł się więc w nowym miejscu i zasnął. A ludzie zaczęli odbudowywać swoje siedliska i zmieniać dokumenty. Bo ich domy, nagle uzyskały inne adresy, przypisania do innych województw, a niektóre nawet do innego kraju.
Tymczasem olbrzym smacznie śpi. Czasami przeciąga się przez sen, co trwoży ludzi, a czasami zastyga nieruchomy, co ich cieszy. Dotąd nie zdają sobie sprawy, że mieszkają na skalnym olbrzymie, żywej czującej istocie, żyjącej w innym rytmie, niż oni. W swoim własnym rytmie.
Autor: Ewa Damentka
Piękne popołudniowe słońce zalewało okolicę liściastym potokiem promieni, podczas gdy miś Dyzio dumnie wkroczył z Oliwką na trawnik pełen pożółkłych liści. Dyzio uważnie spoglądał na Oliwkę. Gdyby zaszła taka potrzeba, to był gotów w każdej chwili rzucić się jej na pomoc lub zaalarmować jej rodziców. Czuł się za nią odpowiedzialny. Była jego człowiekiem, więc do jego obowiązków należało opiekowanie się nią i dbanie o jej potrzeby. Również od czasu na czasu wyprowadzanie na spacer. A że przy okazji zabierali się z nimi jej rodzice, to też dobrze. Im także się przyda porcja ruchu i świeże powietrze.
grudzień 2023
dla Oliwki napisała Ewa Damentka