ćwiczenia literackie
Ciche jezioro drzemało w głębi gęstego lasu. Czasami budziło się i wsłuchiwało w odgłosy puszczy, w rozmowy zwierząt oraz drzew, mchów, grzybów i paproci. Potem znów zasypiało i znów się budziło, żeby pośpiewać, przynosząc sobie i innym spokojny relaks.
Autor: Sokolik
Młoda ładna kobieta patrzyła zachęcająco i bezwiednie bawiła się swoimi włosami. Czekała na jakąś reakcję ze strony mężczyzny, który się jej podobał. Ten nie mógł już dłużej udawać, że nie widzi jej zalotów, więc więc postanowił zrobić coś, czego nikt się nie spodziewał. Zamiast odpowiedzieć na jej zaloty w sposób typowy, mężczyzna wyjął z kieszeni mały, kolorowy balonik. Nadmuchał go z pełną powagą, zawiązał supełek, a potem… wręczył jej go, jakby to był najcenniejszy prezent na świecie.
Kobieta spojrzała na balonik, potem na niego, potem znów na balonik. Jej zalotny uśmiech zmienił się w wyraz czystej konsternacji.
– Co to ma być? – zapytała, unosząc brwi.
Mężczyzna wzruszył ramionami.
– Balonik. Symbol mojej niezdolności do flirtu. Ale za to jestem świetny w robieniu balonikowych zwierzątek. Chcesz zobaczyć?
Zanim zdążyła odpowiedzieć, zaczął formować balonik w coś, co miało przypominać psa, ale bardziej wyglądało jak… zdeformowany flaming. Kobieta nie mogła powstrzymać śmiechu.
– To najdziwniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek widziałam – powiedziała, wciąż chichocząc.
Mężczyzna uśmiechnął się szeroko.
– A jednak się uśmiechasz. Może nie jestem mistrzem romantyzmu, ale przynajmniej potrafię rozśmieszyć.
I tak, zamiast klasycznego flirtu, ich rozmowa przerodziła się w konkurs na najbardziej absurdalne balonikowe zwierzątko. Kobieta stworzyła coś, co miało być kotem, ale wyglądało jak rozgnieciony arbuz. Mężczyzna próbował zrobić żyrafę, która ostatecznie przypominała… no cóż, nic konkretnego.
A jednak, w tej dziwnej, niecodziennej chwili, oboje poczuli, że coś ich łączy. Nie była to typowa romantyczna chemia, ale coś znacznie bardziej wyjątkowego – wspólna zdolność do śmiania się z własnych niedoskonałości.
tekst wygenerowany przez AI na polecenie Ewy Damentki
Koperta z ważnymi dokumentami zsunęła się i spadła za komodę. Mężczyzna pilnie jej potrzebował. Z trudem odsunął więc ciężki mebel od ściany i znieruchomiał ze zdziwienia. Zobaczył drugą kopertę, zdecydowanie ładniejszą, wykończoną złotymi oblamówkami,
Papiery były ważne i cenne, więc bez namysłu przełożył zawartość szarej i nieładnej koperty do znalezionej. Wybiegł, by oddać ją na poczcie.
Autor: Andrzej
Młoda ładna kobieta patrzyła zachęcająco i bezwiednie bawiła się swoimi włosami. Czekała na jakąś reakcję ze strony mężczyzny, który się jej podobał. Ten nie mógł już dłużej udawać, że nie widzi jej zalotów, więc postanowił zaprosić ją na randkę. Podszedł do niej, przedstawił się i zaproponował wspólne spotkanie w kawiarni. Kobieta zaskoczona jego propozycją przez chwilę milczała, ale uśmiechnęła się. W końcu zgodziła się. Zaczęli spotykać się regularnie. Po miesiącu zostali parą, po roku narzeczeństwem, a po dwóch latach, małżeństwem.
Autor: Sokolik
Ciche jezioro drzemało w głębi gęstego lasu. Czasami budziło się i wsłuchiwało w odgłosy puszczy, w rozmowy zwierząt oraz drzew, mchów, grzybów i paproci. Potem znów zasypiało i znów się budziło, żeby posłuchać co nowego się wydarzyło.
Tym razem w lesie było poruszenie.
Dowiedziało się od drzew, że mają przyjechać dzieci z najbliższej szkoły.
I jest akcja sadzenia drzewek.
„O będziemy mieć nowych domowników nowy powiew w naszej puszczy” – pomyślało jezioro – „zobaczymy, jaki zostawią porządek po sobie”.
Było bardzo ciekawe i postanowił obserwować sytuację.
Następnego dnia było słychać gwar i wokół było pełno dzieci, które zaczęły z opiekunami sadzić młode sadzonki.
– Las dostanie młodej krwi – zażartował jeleń.
Jezioro na to odpowiedziało:
– Wieczorem zobaczymy, w jakim porządku zostawią puszczę.
Autor: Anna Olawa
Młoda ładna kobieta patrzyła zachęcająco i bezwiednie bawiła się swoimi włosami. Czekała na jakąś reakcję ze strony mężczyzny, który się jej podobał. Ten nie mógł już dłużej udawać, że nie widzi jej zalotów, więc uznał, że jest mężczyzną, który podoba się kobietom. Nie ona pierwsza, której się podoba! Podjął szybką decyzję i odważnie podszedł do niej.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Koperta z ważnymi dokumentami zsunęła się i spadła za komodę. Mężczyzna pilnie jej potrzebował. Z trudem odsunął więc ciężki mebel od ściany i znieruchomiał ze zdziwienia. Zobaczył kornika, który wystawił swoją głowę z dziury w drewnie i przemówił do niego: „My korniki odżywiamy się ekologicznie. Zdrowym litym drewnem i jesteśmy zdrowe. Wyciągnij wniosek z tego, co powiedziałem, a będziesz zdrów i koperta z wynikami badań, którą właśnie wydostałeś zza komody przestanie mieć dla ciebie znaczenie”.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Młoda ładna kobieta patrzyła zachęcająco i bezwiednie bawiła się swoimi włosami. Czekała na jakąś reakcję ze strony mężczyzny, który się jej podobał. Ten nie mógł już dłużej udawać, że nie widzi jej zalotów, więc uśmiechnął się przepraszająco i podniósł do góry swoją dłoń z widoczną obrączką. Szepnął: „wybacz, już jestem zajęty”. Potem zapłacił za swoją kawę i wrócił do pracy.
Tymczasem kobieta zaczęła przyglądać się innym mężczyznom. Wkrótce wybrała kolejnego. Znów patrzyła zachęcająco i bezwiednie bawiła się swoimi włosami. Czekała na jego reakcję…
Była zdeterminowana, ale jednocześnie pamiętała, że zawsze prędzej czy później osiągała to, na czym jej zależało. Była przekonana, że teraz też się uda
dla Daniela napisała Ewa Damentka
Ciche jezioro drzemało w głębi gęstego lasu. Czasami budziło się i wsłuchiwało się w odgłosy puszczy, w rozmowy zwierząt oraz drzew, mchów, grzybów i paproci. Potem znów zasypiało i znów się budziło, żeby przywitać się z turystami, którzy je odwiedzali, zwiedzając ten piękny Park Narodowy. Chętnie przywita się również z Tobą, może już niedługo, w kolejnej podróży
dla Magdy napisała Małgorzata
Młoda ładna kobieta patrzyła zachęcająco i bezwiednie bawiła się swoimi włosami. Czekała na jakąś reakcję ze strony mężczyzny, który się jej podobał. Ten nie mógł już dłużej udawać, że nie widzi jej zalotów, więc dokończył kawę, wypalił papierosa i na serwetce naszkicował portret młodej damy, podpisując go datą i miejscem wspólnego spotkania.
Autor: Stokrotka