ćwiczenia literackie
Koperta z ważnymi dokumentami zsunęła się i spadła za komodę. Mężczyzna pilnie jej potrzebował. Z trudem odsunął więc ciężki mebel od ściany i znieruchomiał ze zdziwienia. Zobaczył bowiem całą stertę podobnych kopert i był przekonany, że nie należą do niego. Mieszkał w tym mieszkaniu od początku jego powstania i nie potrafił zrozumieć, skąd wzięły się te wszystkie koperty za komodą.
Autor: Gwiazdeczka
Na kamieniu wystającym z morza przysiadła piękna syrena. Wygrzewała się w ciepłych promieniach słońca i rozmyślała o tajemniczym statku, który zniknął bez śladu w głębinach oceanu. Nagle, z głębi wody, usłyszała dziwny dźwięk, jakby echo dawno zapomnianej melodii.
Zaintrygowana, zanurkowała w morskie głębiny, podążając za dźwiękiem. Im głębiej płynęła, tym ciemniej i zimniej się robiło. W końcu dotarła do wraku statku, który wyglądał, jakby spoczywał tam od wieków. Wokół niego unosiła się tajemnicza, niebieska poświata.
Ostrożnie wpłynęła do wnętrza wraku, gdzie odkryła starą skrzynię. Gdy ją otworzyła, zobaczyła w środku starożytny artefakt – złoty amulet, który emanował dziwną energią. W momencie, gdy go dotknęła, poczuła, jakby coś przeniknęło jej ciało, a obraz przed jej oczami zaczął się zmieniać.
Nagle znalazła się na pokładzie statku, otoczona przez załogę, która wyglądała na przerażoną. Kapitan statku, z twarzą pełną determinacji, trzymał w ręku ten sam amulet. Syrena zrozumiała, że została przeniesiona w czasie, do momentu, gdy statek zaginął.
Kapitan wyjaśnił, że amulet jest kluczem do starożytnej mocy, która może zarówno ocalić, jak i zniszczyć świat. Załoga, nie wiedząc, co zrobić, postanowiła ukryć amulet na dnie oceanu. W momencie, gdy kapitan rzucił amulet za burtę, statek zaczął się trząść, a woda wokół nich zaczęła wrzeć. Syrena poczuła, jakby coś ją ciągnęło z powrotem do teraźniejszości.
Gdy otworzyła oczy, znów była na kamieniu, a amulet leżał obok niej. Wiedziała, że musi go ukryć, aby nikt nie mógł wykorzystać jego mocy. Z ciężkim sercem wrzuciła amulet z powrotem do morza, mając nadzieję, że tym razem pozostanie na zawsze zapomniany.
tekst wygenerowany przez AI przy pomocy Ewy Damentki
Koperta z ważnymi dokumentami zsunęła się i spadła za komodę. Mężczyzna pilnie jej potrzebował. Z trudem odsunął więc ciężki mebel od ściany i znieruchomiał ze zdziwienia. Zobaczył, że za komodą jest przejście w ścianie do dodatkowego pokoju, o którym, mieszkając tu od dawna, dotąd nie miał pojęcia. Po otwarciu niewielkich drzwiczek i włączeniu latarki, ujrzał całe półki uginające się pod ciężarem modeli samochodzików i innych pojazdów. Oniemiał z zachwytu, gdyż znalazł się w raju. Cudzym raju, który teraz stał się jego własnym, bo to przecież jego mieszkanie.
dla Jurka napisała Małgorzata
Wielki diament wytoczył się z wnętrza Ziemi na jej powierzchnię. Dla niepoznaki pokrył się szarym pyłem i czekał, aż ktoś go odnajdzie. Leżał na środku ścieżki. Codziennie mijało go wiele ludzkich i zwierzęcych nóg, a nawet parę samochodowych kół.
Pewnego razu kobieta obudziła się i tym razem wyraźnie zapamiętała sen, który śnił się jej wielokrotnie. Była diamentem, wytoczyła się z wnętrza Ziemi, chciała, żeby ktoś ją odnalazł i docenił. Kobieta była zdziwiona snem i zadała sobie pytanie, co on dla niej znaczy? Ponieważ nie przyszła jej do głowy żadna odpowiedź, zadała kolejne pytanie, co dla diamentu oznacza, że ktoś go doceni. Uznała, że coś miłego, ważnego. Następnie samo napłynęło pytanie, jakie będą konsekwencje tego, że ktoś diament doceni, konsekwencje, o których diament nie wie? Aż wzdrygnęła się z zaskoczenia, i resztki snu uleciały, gdy zobaczyła, co będzie robione z diamentem. Będzie czyszczony i szlifowany. Możliwe, że nawet podzielony na części. Jeśli nie ma skazy, może mieć szczęście, że zostanie w jednym kawałku. Potem będzie wystawiany, sprzedawany, chowany w skarbcu. Zimne samotne życie…
Długo siedziała w milczeniu, potem zapytała siebie: ”a co, jeśli ja jestem takim diamentem? Moja wartość wzrośnie po oszlifowaniu, ale mój wpływ na życie zmaleje. Poza tym już nie będę mogła normalnie żyć. Będę na przysłowiowym świeczniku, zawsze pod obstrzałem spojrzeń, zawsze doskonała. To co myślę i czego chcę, przestanie się liczyć…”.
Znowu długo milczała. Potem wstała i zrobiła sobie kawę. Sącząc ją powoli pomyślała, że może nie warto doszlifowywać diamentów, jakimi są ludzie, jakim jest ona sama. Żeby to zrobić, potrzebuje tylko zrezygnować z chęci bycia podziwianą i docenianą przez innych. To jest atrakcyjne, ale czy jest warte tego, że stanie się podziwianym luksusowym produktem, który nie ma wpływu na swoje życie? Sprawa zajmowała ją długo… Rozmyślała o tym i rozmyślała…
Jaką podjęła decyzję, nie wiemy. Może dotąd zastanawia się, czy warto docenić samą siebie i zaakceptować siebie, jaką jest? Kto wie, kto wie… Niektórzy ludzie potrafią długo myśleć. zanim podejmą tak ważne decyzje.
Autor: Ewa Damentka
Koperta z ważnymi dokumentami zsunęła się i spadła za komodę. Mężczyzna pilnie jej potrzebował. Z trudem odsunął więc ciężki mebel od ściany i znieruchomiał ze zdziwienia. Zobaczył zabawkę ze swojego dzieciństwa, która zaginęła pięćdziesiąt lat temu, w innym miejscu i w innym mieszkaniu. Teraz jest, znalazła się, a on poczuł, że jego życie znowu stało się kompletne.
dla Jurka napisała Ewa Damentka
Na kamieniu wystającym z morza przysiadła piękna syrena. Wygrzewała się w ciepłych promieniach słońca i rozmyślała o dawnych czasach, kiedy była małym dzieckiem.
Autor: Sokolik
Góra lodowa postanowiła zwiedzić świat. Oderwała się więc od lądolodu, by swobodnie pływać po morzach i oceanach. Najpierw spotkała wiatr, który opowiedział jej o tajemnicach kosmosu. Wiatr szeptał o gwiazdach, planetach i nieskończonych przestrzeniach, które czekają na odkrycie.
Zainspirowana opowieściami wiatru, góra lodowa postanowiła znaleźć drogowskaz, który wskaże jej drogę do kosmosu. Podczas swojej podróży napotkała wiele istot, które pomagały jej w poszukiwaniach. Spotkała mądrą sowę, która znała wszystkie gwiazdy na niebie, oraz delfina, który znał tajemne prądy morskie prowadzące do nieznanych krain.
W końcu, po wielu przygodach, góra lodowa znalazła drogowskaz. Był to stary, zapomniany kompas, który wskazywał nie tylko kierunki na Ziemi, ale także drogę do gwiazd. Z pomocą wiatru, który stał się jej przewodnikiem, góra lodowa zaczęła wznosić się ku niebu.
Podróżując przez kosmos, góra lodowa odkrywała nowe światy i niesamowite zjawiska. Spotkała planety o różnych kolorach, mgławice pełne tajemniczych gazów i komety, które przemykały obok niej z zawrotną prędkością. Każde nowe odkrycie dodawało jej odwagi i determinacji.
W końcu góra lodowa zrozumiała, że prawdziwa podróż nie polega tylko na odkrywaniu nowych miejsc, ale także na poznawaniu samego siebie. Jej serce wypełniło się radością i spokojem, a ona sama stała się symbolem nieustannego dążenia do poznania i odkrywania.
I tak, góra lodowa, która kiedyś była tylko częścią lądolodu, stała się legendą, opowiadaną przez wiatr, gwiazdy i fale. Jej historia inspirowała wszystkich do marzeń i poszukiwania nowych horyzontów, zarówno na Ziemi, jak i w kosmosie.
tekst wygenerowany przez AI – na polecenie Ewy Damentki
Na kamieniu wystającym z morza przysiadła piękna syrena. Wygrzewała się w ciepłych promieniach słońca i rozmyślała o przygodach, które mogłyby ją spotkać na lądzie. Miała na imię Marina i zawsze marzyła o tym, by zaprzyjaźnić się ze zwierzętami, zwłaszcza z końmi, o których słyszała wiele opowieści.
Pewnego dnia, gdy tak rozmyślała, zauważyła na brzegu pięknego, białego konia, który pił wodę z morza. Marina była zafascynowana jego elegancją i postanowiła podejść bliżej. Kiedy koń ją zobaczył, nie uciekł, lecz podszedł do niej z ciekawością. Marina delikatnie pogłaskała jego grzywę i poczuła, jak między nimi rodzi się niezwykła więź.
Koń miał na imię Błysk i opowiedział Marinie o swoim życiu na lądzie. Razem wyruszyli na wspaniałą przygodę, podczas której Marina mogła zobaczyć, jak konie biegają po łąkach, jak opiekują się nimi ludzie i jak ważną rolę odgrywają w ich życiu. Błysk pokazał jej również stajnię, gdzie mieszkał, i przedstawił ją swoim końskim przyjaciołom.
Marina była zachwycona tym, co zobaczyła. Spędziła cały dzień z Błyskiem, ucząc się o życiu koni i pomagając w stajni. Na koniec dnia musiała wrócić do morza, ale obiecała Błyskowi, że wróci, by spędzić z nim więcej czasu.
Od tego dnia często odwiedzała ląd, a Błysk zawsze czekał na nią z nowymi przygodami. Razem przeżywali wiele wspaniałych chwil, a Marina nauczyła się, jak ważne są przyjaźń i troska o zwierzęta.
tekst wygenerowany dla Kasi przez AI
na polecenie Ewy Damentki
Na kamieniu wystającym z morza przysiadła piękna syrena. Wygrzewała się w ciepłych promieniach słońca i rozmyślała o czymś bardzo intensywnie, aż usnęła. Powoli zsunęła się z kamienia i wpadła do morza. Spała dalej, rozmyślając we śnie. Obudziła się w objęciach przystojnego młodzieńca. Wszystko wskazywało na to, że próbował ją uratować, myśląc, że tonie. Nie zauważył jej rybiego ogona, usilnie próbując wyciągnąć pół-kobietę z wody. Kiedy zorientował się, że jest syreną, poczuł się nieco zmieszany tym, co zrobił w odruchu serca.
Bardzo mu się podobała i szczerze mówiąc, zmartwił się, że jest syreną. Jednak patrząc jej głęboko w oczy, zrozumiał, że są sobie przeznaczeni. Nie wiedział, w jaki sposób mogliby być parą, ale pragnął tego i postanowił zawalczyć o tę niezwykła miłość.
Autor: Gwiazdeczka
Wielki diament wytoczył się z wnętrza Ziemi na jej powierzchnię. Dla niepoznaki pokrył się szarym pyłem i czekał, aż ktoś go odnajdzie. Leżał na środku ścieżki. Codziennie mijało go wiele ludzkich i zwierzęcych nóg, a nawet parę samochodowych kół. Pewnego razu przeniósł się w inne miejsce. Zaaklimatyzował się w jednej z górskich jaskiń. Był tam atrakcją turystyczną dla zwiedzających.
Autor: Sokolik