Autor: ed

Na kamieniu – 19

Na kamieniu wystającym z morza przysiadła piękna syrena. Wygrzewała się w ciepłych promieniach słońca i rozmyślała o czymś tak długo i intensywnie, aż w końcu zapomniała, o czym tak rozmyśla. Pragnęła uchodzić za bardzo mądrą syrenę i uważała, że jak będzie zamyślona, to tak właśnie będzie wyglądać. Okazało się to jednak trudniejsze, niż przypuszczała. Po pierwsze, było niezwykle nudne. Poza tym, gdyby ktoś zapytał, o czym właściwie myśli, wyszłaby pewnie na niespełna rozumu. Wskoczyła więc do wody i odpłynęła.

Autor: Gwiazdeczka

Na kamieniu – 18

Na kamieniu wystającym z morza przysiadła piękna syrena. Wygrzewała się w ciepłych promieniach słońca i rozmyślała o swoim ukochanym. Był młodym rybakiem. Wiele razy widywała go, gdy na pełnym morzu łowił ryby. Ukrywała się przed jego wzrokiem, bo nie wiedziała, jak zareaguje na jej widok. To jednak nie przeszkadzało jej w snuciu marzeń o szczęśliwym wspólnym życiu.

Autor: Ewa Damentka

Wielki diament – 37

Wielki diament wytoczył się z wnętrza Ziemi na jej powierzchnię. Dla niepoznaki pokrył się szarym pyłem i czekał, aż ktoś go odnajdzie. Leżał na środku ścieżki. Codziennie mijało go wiele ludzkich i zwierzęcych nóg, a nawet parę samochodowych kół. Pewnego razu przyśnił się pewnej kobiecie. Próbowała go odszukać, zjeździła pół świata, żeby go odnaleźć. Gdy zrezygnowana wróciła do domu, przyturlał się wprost pod jej nogi, jakby chciał powiedzieć: „Zobacz jestem, zawsze tu byłem”. Kobieta popatrzyła na niego zdziwiona i rozpłakała się. To, czego szukała poza domem, zawsze miała na wyciągnięcie ręki. Wystarczyło wyjść na drogę dojazdową do jej własnego domu. Wzięła kamień do ręki przyjrzała mu się i pomyślała, że nie wie, czy chce go sprzedać. W czasie wędrówki zmieniły się jej priorytety. Musiała jeszcze wiele przemyśleć. Schowała kamień do szuflady w szafce nocnej, bo chciała móc go dotknąć. jak się obudzi. Poszła spać. A zadowolony kamień czekał na dalszy rozwój sytuacji.

Autor: Ewa Damentka

Księżyc wyszedł zza chmur – 85

Księżyc wyszedł zza chmur i oświetlił stary zamek zbudowany na wysokim wzgórzu. W jego świetle można było wyraźnie obejrzeć całą budowlę oraz postać, która o północy pojawiła się na zamkowych murach. Każdemu objawiała się inaczej. Dla niektórych była kobietą, dla innych rycerzem lub pomieszaniem człowieka ze zwierzęciem. Ta postać mogła być czymkolwiek, czym tylko zechciała być.

Autor: Sokolik

Na kamieniu – 16

Na kamieniu wystającym z morza przysiadła piękna syrena. Wygrzewała się w ciepłych promieniach słońca i rozmyślała o tym, jak bardzo chciałaby spróbować pizzy. Tak, dobrze słyszeliście – pizzy! Marina, bo tak miała na imię nasza syrena, słyszała od mew, że na lądzie ludzie jedzą coś, co nazywa się pizzą, i że jest to przepyszne.

Pewnego dnia, gdy tak marzyła o pizzy, zauważyła na plaży grupę turystów z wielkimi pudełkami. „To musi być pizza!” pomyślała i postanowiła działać. Wyskoczyła z wody i zaczęła machać do turystów. Ci, zaskoczeni widokiem syreny, podeszli bliżej.

– Przepraszam, czy mogłabym spróbować kawałka tej pizzy? – zapytała Marina, starając się wyglądać jak najbardziej przyjaźnie.

Turyści, choć zszokowani, postanowili spełnić jej prośbę. Jeden z nich podał jej kawałek pizzy z serem. Marina wzięła kęs i… jej oczy rozbłysły z zachwytu.

– To jest niesamowite! – wykrzyknęła. – Dlaczego nikt mi wcześniej nie powiedział, że pizza jest taka pyszna?

Od tego dnia Marina regularnie odwiedzała plażę, zaprzyjaźniając się z turystami i zawsze prosząc o kawałek pizzy. Stała się lokalną atrakcją, a ludzie zaczęli przyjeżdżać z daleka, aby zobaczyć syrenę, która uwielbia pizzę.

I tak, na kamieniu wystającym z morza, narodziła się legenda o syrenie Marinie, która marzyła o pizzy i znalazła sposób, by spełnić swoje kulinarne pragnienia. A turyści? Zawsze mieli przy sobie dodatkowe pudełko pizzy, na wypadek, gdyby Marina znów się pojawiła.

tekst wygenerowany przez AI na polecenie Ewy Damentki

Wielki diament – 36

Wielki diament wytoczył się z wnętrza Ziemi na jej powierzchnię. Dla niepoznaki pokrył się szarym pyłem i czekał, aż ktoś go odnajdzie. Leżał na środku ścieżki. Codziennie mijało go wiele ludzkich i zwierzęcych nóg, a nawet parę samochodowych kół. Pewnego razu przechodził tamtędy człowiek, co w sercu miał marzenia, Zatrzymał się, spojrzał, wziął diament w swoje ramiona.

„To nie jest zwykły kamień”, pomyślał z zachwytem,

„To skarb ukryty w pyle, czekający na odkrycie.”

Diament błyszczał w słońcu, choć pył go pokrywał,

W sercu człowieka nadzieję na nowo rozniecał.

„Może to znak”, myślał, „że los się do mnie uśmiecha,

Że w codziennym zgiełku, coś pięknego mnie czeka.”

I tak diament, choć cichy, zmienił życie człowieka,

Przypomniał mu, że warto marzyć, choć droga daleka.

Bo czasem w szarym pyle, wśród codziennych trosk,

Kryje się skarb prawdziwy, co daje życia blask.

tekst wygenerowany przez AI na polecenie Ewy Damentki

Na kamieniu – 15

Na kamieniu wystającym z morza przysiadła piękna syrena. Wygrzewała się w ciepłych promieniach słońca i rozmyślała o tym, jak wygląda życie w chmurach, które widziała bardzo wysoko w oddali. Zastanawiała się jak tam dotrzeć, ale jej rozmyślania przerwało wołanie siostry.

Autor: Sokolik

Na kamieniu – 14

Na kamieniu wystającym z morza przysiadła piękna syrena. Wygrzewała się w ciepłych promieniach słońca i rozmyślała o swoim życiu pod wodą, a jej długie, złociste włosy lśniły w blasku słońca. Marina często przychodziła na ten kamień, aby odpocząć i marzyć o świecie poza oceanem.

Pewnego dnia, podczas jednej z takich chwil, zauważyła na horyzoncie statek. Był to piękny żaglowiec, który płynął powoli w jej stronę. Poczuła dziwne uczucie w sercu, jakby coś ważnego miało się wydarzyć. Gdy statek zbliżył się do brzegu, zobaczyła na pokładzie młodego mężczyznę. Był to Aleksander, kapitan statku, który również zauważył ją – syrenę siedzącą na kamieniu.

Był zafascynowany jej pięknem i postanowił podpłynąć bliżej. Gdy statek zatrzymał się przy kamieniu, Marina i Aleksander spojrzeli sobie w oczy. W tej chwili oboje poczuli, że ich losy są ze sobą związane. Marina opowiedziała Aleksandrowi o swoim życiu pod wodą, a on z kolei opowiedział jej o swoich podróżach po świecie.

Spędzili razem wiele godzin, rozmawiając i śmiejąc się. Syrena wiedziała, że nie może opuścić swojego podwodnego królestwa, ale czuła, że znalazła w Aleksandrze prawdziwego przyjaciela. Obiecali sobie, że będą się spotykać przy tym kamieniu, ilekroć Aleksander będzie w pobliżu.

I tak, każdego razu, gdy statek Aleksandra zbliżał się do brzegu, Marina czekała na niego na swoim kamieniu. Ich przyjaźń rosła, a oboje czerpali radość z tych chwil spędzonych razem. Marina nauczyła się, że nawet będąc syreną, można znaleźć przyjaźń i miłość poza oceanem.

tekst wygenerowany przez AI przy pomocy Ewy Damentki