Kategoria: Góra lodowa

Góra lodowa postanowiła zwiedzić świat. Oderwała się więc od lądolodu, by swobodnie pływać po morzach i oceanach. Najpierw wypłynęła na środek oceanu. Rozmawiała z wielorybami i delfinami oraz z przelotnymi ptakami, które czasem na niej przysiadały. Kiedy nie miała gości, to całą uwagę skupiało na doznawaniu: ciepła wody, prądów morskich, mniejszej lub większej siły wiatru, bezkresu oceanu i pieszczoty słonecznych promieni. Było jej dobrze. Początkowo miała jeszcze ochotę na dalsze wędrówki, ale przyjemności, jakie doznawała tu, na środku oceanu, były tak silne, że nie zamieniłaby ich na nic innego. Przynajmniej tak się jej wydawało, do czasu, gdy spadł deszcz i poczuła miły dotyk tysięcy drobniutkich kropelek.

Wtedy zaczęła przyglądać się niebu, z którego deszcz spadał, i odkryła, że to chmury przenoszą go w różne miejsca. Gdy patrzyła na chmury, poczuła z nimi powinowactwo, tak jakby były rodziną. Pomyślała sobie, że nie miałaby nic przeciwko przemienieniu się w jedną z nich. Przestała więc zwracać uwagę na to, że stopniowo topnieje. Bawiła się z gośćmi, obserwowała świat, kłaniała się chmurom i śmiała do słońca. W pewnej chwili zupełnie stopniała. Ku swojej zdziwieniu nie zniknęła. Zmieniła się w parę wodną, uniosła do góry i tam skropliła się, stając się jedną z chmur. Jedną z tych piękności, które tak podziwiała, gdy patrzyła na nie z dołu, ze środka oceanu.

Autor: Ewa Damentka

Góra lodowa postanowiła zwiedzić świat. Oderwała się więc od lądolodu, by swobodnie pływać po morzach i oceanach. Najpierw zorganizowała imprezę pożegnalną dla fok, morsów i niedźwiedzi. Zaprosiła też inne góry lodowe pływające w pobliżu, a nawet małe kry. Wszyscy wesoło się bawili, a góra w ciekawością słuchała informacji o podróżach swoich gości. Dopytywała ich o różne ciekawostki i w myślach układała plan podróży. Potem chwilę porozmawiała z lądolodem, którego częścią była tak długo i na jego prośbę zabrała ze sobą dwa osierocone niedźwiadki, które poprzedniego dnia zostały wyrzucone na brzeg. Jej pierwszą podróżą stała się więc misja ratunkowa. Należało odnaleźć ich matkę. Po kilku godzinach zobaczyła samotną krę z niedźwiedzicą. Zaprosiła ją do siebie i razem z niedźwiadkami wysadziła w miejscu, w którym rodzina będzie bezpieczna. Potem popłynęła w podróż swojego życia. Ponieważ była bardzo towarzyska od czasu do czasu dawała podwózkę tym, którzy ją o to prosili.

Autor: Ewa Damentka