Ciche jezioro drzemało w głębi gęstego lasu. Czasami budziło się i wsłuchiwało w odgłosy puszczy, w rozmowy zwierząt oraz drzew, mchów, grzybów i paproci. Potem znów zasypiało i znów się budziło, żeby zobaczyć, jak bardzo zmienił się świat w czasie jego snu. Rejestrowało każde zwierzę, które piło z niego wodę lub kąpało się w nim. Witało się z rybami które żyły w jego głębinach i z rakami, które chodziły po jego dnie. Słuchało, co mówią chmury i o czym szumi las. Kiedy znów poczuło się zespolone ze wszystkim i wszystkimi wokół, to zasypiało, żeby odpocząć i nabrać sił do kolejnego przebudzenia. Było już bardzo stare i musiało przysypiać częściej niż dawno, dawno temu, za czasów swojej młodości.
Autor: Ewa Damentka