Ciche jezioro drzemało w głębi gęstego lasu. Czasami budziło się i wsłuchiwało w odgłosy puszczy, w rozmowy zwierząt oraz drzew, mchów, grzybów i paproci. Potem znów zasypiało i znów się budziło, żeby wsłuchiwać się w myśli i bicie serc ludzi, którzy przychodzili tu, by w spokoju pobyć z samym sobą. Gęsty las otulał ich ciszą, a ciche jezioro zachowywało w tajemnicy to, co usłyszało. Cisza i samotność budowały mądrość.
Autor: Danuta Majorkiewicz