Góra lodowa postanowiła zwiedzić świat. Oderwała się więc od lądolodu, by swobodnie pływać po morzach i oceanach.
Najpierw dotarła do spokojnej zatoki,
Gdzie fale szeptały historie o dawnych czasach.
W blasku księżyca, wśród gwiazd migotania,
Spotkała żeglarza, co szukał ukojenia.
On opowiadał jej o swoich marzeniach,
O miłości, co w sercu jego płomieniem się tliła.
Góra lodowa, choć zimna i twarda,
Czuła ciepło słów, co w sercu jej zagrały.
Razem płynęli przez morza bezkresne,
Tworząc wspomnienia, co wiecznie trwały.
Każdego dnia, gdy słońce wschodziło,
Ich miłość rosła, choć czas ich był krótki.
Góra lodowa topniała powoli,
Ale w sercu żeglarza zostawiła ślad głęboki.
Gdy w końcu zniknęła, w morzu się rozpuściła,
Żeglarz wiedział, że miłość ich była prawdziwa.
Wspominał ją zawsze, w każdej podróży,
Bo góra lodowa na zawsze w jego sercu zagościła.
tekst wygenerowany przez AI – na polecenie Ewy Damentki