Na kamieniu wystającym z morza przysiadła piękna syrena. Wygrzewała się w ciepłych promieniach słońca i rozmyślała o swoim życiu. Była wesoła i beztrosko bawiła się ze swoimi siostrami i z delfinami. Rzadko dopadała ją melancholia. Teraz, przypominając sobie, jak dotąd przebiegało jej życie, poczuła ogromną wdzięczność. Wdzięczność, która przepełniała jej serce i którą dzieliła się z kamieniem, morzem i powietrzem. Posiedziała jeszcze chwilkę i kiedy zobaczyła krąg tańczących syren, zgrabnie zsunęła się z kamienia i dołączyła do swoich sióstr.
Autor: Ewa Damentka