AI i Ewa Damentka – Piszemy 2025

Mały papierowy samolocik – 30

Mały papierowy samolocik wziął się nie wiadomo skąd. Zakręcił zgrabne kółeczko w powietrzu i upadł prosto pod nogi Janka, który właśnie zastanawiał się, czy kolejna kawa to dobry pomysł, czy może powinien w końcu zacząć pić wodę jak normalny człowiek.

Spojrzał na samolocik z podejrzliwością.

– No i co ty tu robisz? – mruknął, jakby papierowy obiekt miał zaraz odpowiedzieć.

Nie odpowiedział.

Ale na jego skrzydełku coś było zapisane.

Janek rozprostował delikatnie papier i przeczytał:

„GRATULACJE! WYGRAŁEŚ GŁÓWNĄ NAGRODĘ! PROSZĘ NIE PYTAĆ, CO TO ZA NAGRODA, BO JESZCZE TEGO NIE WIEMY.”

Janek podrapał się po głowie.

– To jakiś żart?

I wtedy drzwi do jego mieszkania otworzyły się z impetem.

Do środka wpadła ekipa telewizyjna.

– Pan Janek? – zapytała kobieta z mikrofonem, wyraźnie przejęta.

– Eee tak?

Kamera włączyła nagrywanie.

– Jak się pan czuje, wiedząc, że właśnie wygrał Wielką Tajemniczą Nagrodę?

Janek zamrugał.

– Ale jaką nagrodę?

Kobieta spojrzała na producenta, który wzruszył ramionami.

– Jeszcze tego nie wymyśliliśmy, ale na pewno coś fajnego! Może latający dywan? A może dożywotni zapas skarpetek w losowych kolorach?

Janek zaczął się śmiać, bo wiedział jedno – to była najdziwniejsza loteria, w jakiej brał udział.

tekst wygenerowany przez AI na polecenie Ewy Damentki

Mały papierowy samolocik – 16

Mały papierowy samolocik wziął się nie wiadomo skąd. Zakręcił zgrabne kółeczko w powietrzu i upadł prosto pod nogi Emila, który akurat pochylał się nad kubkiem z zimną już kawą, próbując wymyślić genialny plan na uratowanie świata (albo przynajmniej swojego niedzielnego popołudnia).

Podniósł samolocik i ostrożnie rozwinął papier.

Zapisane tam słowa sprawiły, że jego brwi uniosły się wysoko.

„Natychmiast przyjdź na dach. Sprawa jest pilna.”

Sprawa pilna? Na dachu? Emil rozejrzał się wokół, ale kawiarnia, w której siedział, wyglądała zupełnie normalnie. Ludzie popijali swoje napoje, rozmawiali o rzeczach zupełnie przyziemnych.

A jednak czuł, że powinien pójść na ten dach.

Wstał, wciąż ściskając samolocik, i ruszył do wyjścia.

Schody prowadzące na dach były stare, skrzypiące, jakby nikt nie używał ich od lat. Ale kiedy w końcu dotarł na szczyt, zamarł.

Na środku dachu stał pingwin w eleganckim garniturze.

– Spóźniłeś się. – powiedział pingwin, poprawiając mankiety.

Emil zamrugał.

– Przepraszam, ale czy ja mam halucynacje?

Pingwin westchnął ciężko.

– Nie mamy czasu na filozofię. Właśnie zaczyna się wyścig o kontrolę nad światem, a jedyną osobą, która może go wygrać, jesteś ty.

Emil przyglądał się pingwinowi, próbując znaleźć sens w tej absurdalnej sytuacji.

– Ja? Dlaczego ja?

Pingwin wskazał na papierowy samolocik, który wciąż trzymał w dłoni.

– Bo tylko ci, którzy go złapali, mają szansę zmienić przyszłość.

tekst wygenerowany przez AI na polecenie Ewy Damentki

Młoda ładna kobieta – 30

– Przepraszam, ale czy pani wie, że właśnie siedzimy na gigantycznym naleśniku?

Kobieta zmarszczyła brwi, zaskoczona.

– Naleśniku? O czym ty mówisz?

Mężczyzna wskazał na podłogę, która rzeczywiście miała dziwny, złocisty kolor.

– To jest naleśnik. Gigantyczny. I, co gorsza, zaczyna się robić zimny.

Kobieta spojrzała na niego, jakby właśnie powiedział, że jest kosmitą.

– Czy ty próbujesz mnie zbyć?

Mężczyzna wzruszył ramionami.

– Nie, mówię poważnie. Jeśli zaraz nie znajdziemy syropu klonowego, to ten naleśnik straci cały sens.

Kobieta przewróciła oczami.

– Dobrze, załóżmy, że to naleśnik. Co proponujesz?

Mężczyzna wyjął z kieszeni mały słoik.

– Mam trochę dżemu malinowego. Ale to nie wystarczy. Musimy działać szybko.

Kobieta spojrzała na niego z nowym zainteresowaniem.

– Czy ty zawsze nosisz dżem w kieszeni?

Mężczyzna uśmiechnął się lekko.

– Tylko w sytuacjach kryzysowych. A to zdecydowanie jest kryzys.

I tak oto rozpoczęła się ich absurdalna przygoda – od naleśnika, który był zbyt wielki, by go zjeść, i zbyt zimny, by go ignorować. Bo czasem życie rzuca ci wyzwania, które wymagają… dżemu malinowego i odrobiny szaleństwa.

tekst wygenerowany przez AI na polecenie Ewy Damentki

Mały papierowy samolocik – 2

Mały papierowy samolocik wziął się nie wiadomo skąd. Zakręcił zgrabne kółeczko w powietrzu i upadł prosto pod nogi Anity, która zatrzymała się w pół kroku, zaskoczona jego nagłym pojawieniem.

Schyliła się ostrożnie i podniosła samolocik. Papier był lekko pomięty, ale na skrzydłach widniały drobne, ręcznie zapisane literki.

„ZNAJDŹ MNIE.”

Zadrżała.

Rozejrzała się dookoła, ale ulica była pusta. Wieczorne światła latarni rzucały długie cienie, a chłodne powietrze sprawiło, że zapięła płaszcz pod samą szyję.

Kto go tu zostawił?

Czy to był przypadek?

Czy ktoś na nią czekał?

Wzięła głęboki oddech i obejrzała samolocik dokładniej. Na jednym ze skrzydeł dostrzegła coś jeszcze – datę.

Dawno minioną.

Dokładnie ten dzień, w którym zdarzyło się coś, czego nigdy nie zapomniała.

Serce zaczęło bić szybciej.

Czy to możliwe, że ktoś próbował do niej dotrzeć? A może samolocik trafił do niej nie bez powodu?

Tylko jedno było pewne – nie mogła go tak po prostu zignorować.

tekst wygenerowany przez AI na polecenie Ewy Damentki

Młoda ładna kobieta – 23

– Przepraszam, ale czy to jest jakiś test?

Kobieta zmarszczyła brwi, zaskoczona.

– Test? O czym ty mówisz?

Mężczyzna wyciągnął z kieszeni mały notes i zaczął coś w nim zapisywać.

– No bo wie pani, ostatnio w pracy mieliśmy szkolenie z rozpoznawania podstępnych manipulacji. A to wygląda podejrzanie.

Kobieta spojrzała na niego, jakby właśnie powiedział, że jest kosmitą.

– Manipulacje? Ja po prostu bawię się włosami.

Mężczyzna uniósł brwi.

– Aha. I to niby przypadek, że robi to pani dokładnie w moim kierunku?

Kobieta otworzyła usta, żeby coś powiedzieć, ale zamknęła je równie szybko.

– No dobrze, może trochę chciałam zwrócić twoją uwagę. Ale to nie manipulacja!

Mężczyzna spojrzał na nią z wyrazem absolutnej powagi.

– Czyli jednak test.

Kobieta przewróciła oczami.

– Nie test, tylko flirt!

Mężczyzna zamyślił się na chwilę, po czym zapisał coś w swoim notesie.

– Flirt. Hmm. Czyli to coś w rodzaju negocjacji emocjonalnych?

Kobieta wybuchnęła śmiechem.

– Negocjacje emocjonalne? Ty chyba naprawdę jesteś z innej planety.

Mężczyzna wzruszył ramionami.

– Może. Ale przynajmniej jestem szczery.

Kobieta spojrzała na niego z nowym zainteresowaniem.

– Wiesz co? Może to nawet urocze.

Mężczyzna zamknął notes i uśmiechnął się lekko.

– Czyli test zdany?

Kobieta pokręciła głową z rozbawieniem.

– Nie wiem, czy zdany, ale na pewno nietypowy.

I tak oto rozpoczęła się ich znajomość – od nieporozumienia, które przerodziło się w rozmowę, a potem w coś znacznie bardziej interesującego. Bo czasem najlepsze historie zaczynają się od testu, który wcale nie był testem.

tekst wygenerowany przez AI na polecenie Ewy Damentki

Młoda ładna kobieta – 10

Młoda ładna kobieta patrzyła zachęcająco i bezwiednie bawiła się swoimi włosami. Czekała na jakąś reakcję ze strony mężczyzny, który się jej podobał. Ten nie mógł już dłużej udawać, że nie widzi jej zalotów, więc więc postanowił zrobić coś, czego nikt się nie spodziewał. Zamiast odpowiedzieć na jej zaloty w sposób typowy, mężczyzna wyjął z kieszeni mały, kolorowy balonik. Nadmuchał go z pełną powagą, zawiązał supełek, a potem… wręczył jej go, jakby to był najcenniejszy prezent na świecie.

Kobieta spojrzała na balonik, potem na niego, potem znów na balonik. Jej zalotny uśmiech zmienił się w wyraz czystej konsternacji.

– Co to ma być? – zapytała, unosząc brwi.

Mężczyzna wzruszył ramionami.

– Balonik. Symbol mojej niezdolności do flirtu. Ale za to jestem świetny w robieniu balonikowych zwierzątek. Chcesz zobaczyć?

Zanim zdążyła odpowiedzieć, zaczął formować balonik w coś, co miało przypominać psa, ale bardziej wyglądało jak… zdeformowany flaming. Kobieta nie mogła powstrzymać śmiechu.

– To najdziwniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek widziałam – powiedziała, wciąż chichocząc.

Mężczyzna uśmiechnął się szeroko.

– A jednak się uśmiechasz. Może nie jestem mistrzem romantyzmu, ale przynajmniej potrafię rozśmieszyć.

I tak, zamiast klasycznego flirtu, ich rozmowa przerodziła się w konkurs na najbardziej absurdalne balonikowe zwierzątko. Kobieta stworzyła coś, co miało być kotem, ale wyglądało jak rozgnieciony arbuz. Mężczyzna próbował zrobić żyrafę, która ostatecznie przypominała… no cóż, nic konkretnego.

A jednak, w tej dziwnej, niecodziennej chwili, oboje poczuli, że coś ich łączy. Nie była to typowa romantyczna chemia, ale coś znacznie bardziej wyjątkowego – wspólna zdolność do śmiania się z własnych niedoskonałości.

tekst wygenerowany przez AI na polecenie Ewy Damentki

Młoda ładna kobieta – 4

– Przepraszam, ale czy pani wie, że właśnie siedzimy na grzbiecie gigantycznego ślimaka?

Kobieta uniosła brwi, zaskoczona.

– Ślimaka? – zapytała, próbując zrozumieć, czy to żart, czy może jednak coś poważniejszego.

Mężczyzna wskazał na ziemię, która rzeczywiście poruszała się powoli, a pod ich stopami widać było śliską, błyszczącą ścieżkę.

– Tak, ślimaka. I to nie byle jakiego. To Ślimak Wielki, Strażnik Lasu.

Kobieta spojrzała na niego, jakby właśnie powiedział, że jest królem galaktyki.

– Strażnik Lasu? A czego on pilnuje?

Mężczyzna uśmiechnął się tajemniczo.

– Porządku…. I zapasów sałaty.

Kobieta przewróciła oczami, ale zanim zdążyła odpowiedzieć, ślimak nagle zatrzymał się, a ziemia pod nimi zadrżała.

– O nie… – mruknął mężczyzna, wyciągając z kieszeni coś, co wyglądało jak miniaturowa parasolka.

– Co teraz? – zapytała kobieta, czując, jak napięcie rośnie.

– To znak, że zaraz zacznie padać deszcz… brokułowy.

Kobieta spojrzała na niego z niedowierzaniem.

– Brokułowy deszcz? To jakiś żart?

Ale zanim zdążyła dokończyć zdanie, z nieba zaczęły spadać… brokuły.

Gigantyczne, zielone różyczki uderzały o ziemię, a ślimak zaczął poruszać się szybciej, jakby próbował uciec przed warzywną burzą.

– Trzymaj się! – krzyknął mężczyzna, chwytając ją za rękę.

Kobieta, choć wciąż zdezorientowana, nie mogła powstrzymać śmiechu.

– To najbardziej absurdalna randka w moim życiu!

Mężczyzna uśmiechnął się szeroko.

– A to dopiero początek. Poczekaj, aż zobaczysz, co robią marchewki.

I tak oto rozpoczęła się ich przygoda – na grzbiecie gigantycznego ślimaka, w środku brokułowej burzy, z obietnicą jeszcze bardziej absurdalnych wydarzeń. Bo czasem życie wymaga odrobiny szaleństwa… i warzyw.

tekst wygenerowany przez AI na polecenie Ewy Damentki

Koperta z ważnymi dokumentami – 38

Koperta z ważnymi dokumentami zsunęła się i spadła za komodę. Mężczyzna pilnie jej potrzebował. Z trudem odsunął więc ciężki mebel od ściany i znieruchomiał ze zdziwienia. Zobaczył małego, białego królika, który patrzył na niego z zaciekawieniem. Królik miał na szyi złoty kluczyk, który błyszczał w świetle lampy.

Mężczyzna, który nazywał się Jan, wiedział, że ten kluczyk może być kluczem do rozwiązania zagadki, nad którą pracował od miesięcy. Delikatnie wyciągnął królika zza komody i zauważył, że zwierzę nie jest dzikie. Było oswojone i miało na obroży wygrawerowane imię: „Kasia”.

Jan postanowił odwiedzić zamek, który znajdował się na obrzeżach miasta. Wiedział, że mieszka tam Kasia, znana pisarka kryminałów i żartobliwych opowiadań, która uwielbiała zwierzęta. Gdy dotarł na miejsce, zamek wyglądał imponująco, a w ogrodzie biegały różne zwierzęta, od psów po egzotyczne ptaki.

Kasia przywitała Jana z uśmiechem, gdy zobaczyła swojego królika w jego ramionach. „To mój ukochany królik, Biały! Gdzie go znalazłeś?” zapytała z zaciekawieniem.

Jan opowiedział jej o kopercie i kluczyku, który znalazł na szyi królika. Kasia spojrzała na kluczyk i uśmiechnęła się tajemniczo. „Ten kluczyk otwiera starą skrzynię w mojej bibliotece. Chodź, pokażę ci.”

W bibliotece, pełnej starych książek i rękopisów, Kasia otworzyła skrzynię za pomocą kluczyka. W środku znajdowały się stare dokumenty, mapy i notatki, które wskazywały na istnienie ukrytego skarbu w zamku. Kasia i Jan postanowili razem rozwiązać zagadkę.

Podczas poszukiwań odkryli tajemne przejścia, ukryte komnaty i wiele innych niespodzianek. Każdy krok przybliżał ich do odkrycia skarbu, a jednocześnie zbliżał ich do siebie. Kasia, zainspirowana przygodą, zaczęła pisać nową książkę, w której Jan stał się głównym bohaterem.

W końcu, po wielu przygodach, odnaleźli skarb – starą skrzynię pełną złotych monet i klejnotów. Ale dla Kasi i Jana najcenniejszym skarbem była przyjaźń, która narodziła się podczas wspólnych poszukiwań.

Kasia napisała książkę, która stała się bestsellerem, a Jan zyskał nową przyjaciółkę i partnerkę do rozwiązywania zagadek. Razem przeżyli wiele przygód, a ich historia stała się legendą wśród mieszkańców miasta.

dla Kasi

tekst wygenerowany przez AI na polecenie Ewy Damentki

Na kamieniu – 45

Na kamieniu wystającym z morza przysiadła piękna syrena. Wygrzewała się w ciepłych promieniach słońca i rozmyślała o lodach waniliowych z posypką z brokatu.

Nagle, z głębi wody, wyłonił się gigantyczny krab w kapeluszu i okularach przeciwsłonecznych.

– Przepraszam, czy widziałaś może moją deskorolkę? – zapytał krab, machając swoimi szczypcami.

Syrena spojrzała na niego zdziwiona, ale zanim zdążyła odpowiedzieć, z nieba spadł różowy flaming na paralotni.

– To ja mam twoją deskorolkę! – krzyknął flaming, lądując obok nich. – Ale musisz najpierw rozwiązać zagadkę: Co ma cztery nogi rano, dwie w południe i trzy wieczorem?

Krab zamyślił się głęboko, a syrena zaczęła się śmiać.

– To przecież człowiek! – powiedziała.

Flaming pokiwał głową z uznaniem i wręczył krabowi deskorolkę.

– Teraz mogę wrócić do mojej misji! – zawołał krab i odjechał na deskorolce po powierzchni wody, zostawiając za sobą tęczowy ślad.

Syrena, wciąż rozbawiona, wróciła do swoich myśli o lodach waniliowych. Ale zanim zdążyła się zrelaksować, z wody wyskoczył delfin w smokingu, trzymający tacę z lodami.

– Twoje lody, madame – powiedział delfin z eleganckim ukłonem.

Syrena nie mogła uwierzyć w swoje szczęście.

– Dziękuję! – odpowiedziała, biorąc lody i delektując się ich smakiem.

I tak, na kamieniu wystającym z morza, syrena spędziła resztę dnia, jedząc lody i obserwując, jak krab na deskorolce i flaming na paralotni urządzają wyścigi po niebie.

tekst wygenerowany przez AI na polecenie Ewy Damentki

Koperta z ważnymi dokumentami – 24

Koperta z ważnymi dokumentami zsunęła się i spadła za komodę. Mężczyzna pilnie jej potrzebował. Z trudem odsunął więc ciężki mebel od ściany i znieruchomiał ze zdziwienia. Zobaczył mały, metalowy sejf wbudowany w ścianę. Nigdy wcześniej go tam nie widział. Serce zaczęło mu bić szybciej, gdy zdał sobie sprawę, że może to być klucz do rozwiązania zagadki, nad którą pracował od miesięcy.

Otworzył sejf za pomocą kombinacji, którą znalazł w jednym z dokumentów. W środku znajdowała się stara, zakurzona teczka z napisem „Tajna operacja: Cień”. Mężczyzna ostrożnie wyjął teczkę i otworzył ją. W środku znajdowały się zdjęcia, notatki i listy, które wskazywały na istnienie tajemniczej organizacji przestępczej działającej w mieście od lat.

Jedno ze zdjęć przykuło jego uwagę. Przedstawiało ono znanego biznesmena, który niedawno zaginął w tajemniczych okolicznościach. Mężczyzna wiedział, że musi działać szybko. Zabrał teczkę i kopertę z dokumentami, po czym udał się do swojego biura.

W biurze zaczął analizować zebrane materiały. Każdy dokument, każde zdjęcie, każda notatka prowadziły go coraz bliżej do odkrycia prawdy. W końcu natrafił na list, który zawierał szczegółowe informacje o planowanej operacji przestępczej. Wiedział, że musi powiadomić policję, ale jednocześnie zdawał sobie sprawę, że jest obserwowany.

Postanowił działać ostrożnie. Skontaktował się z zaufanym detektywem, który zgodził się pomóc mu w śledztwie. Razem zaczęli zbierać dowody i przygotowywać się do ujawnienia działalności organizacji przestępczej.

W dniu, w którym mieli przekazać zebrane dowody policji, mężczyzna otrzymał anonimowy telefon. Głos w słuchawce ostrzegał go, że jeśli nie przestanie grzebać w tej sprawie, jego życie będzie w niebezpieczeństwie. Mężczyzna wiedział, że nie może się teraz wycofać. Zbyt wiele było na szali.

Spotkanie z policją odbyło się w tajemnicy. Przekazali wszystkie dowody, a policja natychmiast rozpoczęła operację mającą na celu rozbicie organizacji przestępczej. Dzięki ich wysiłkom, wielu członków organizacji zostało aresztowanych, a miasto mogło odetchnąć z ulgą.

Mężczyzna wiedział, że jego życie już nigdy nie będzie takie samo. Ale był dumny z tego, że udało mu się odkryć prawdę i przyczynić się do sprawiedliwości.

tekst wygenerowany przez AI na polecenie Ewy Damentki