Tag: Ewa Damentka

Wielki diament – 31

Wielki diament wytoczył się z wnętrza Ziemi na jej powierzchnię. Dla niepoznaki pokrył się szarym pyłem i czekał, aż ktoś go odnajdzie. Leżał na środku ścieżki. Codziennie mijało go wiele ludzkich i zwierzęcych nóg, a nawet parę samochodowych kół. Pewnego razu podniósł go mały chłopczyk, który przyjechał na wakacje do swojej babci. Kamień bardzo mu się spodobał, więc zapakował go do plecaka, jakby był prawdziwym skarbem. Zawiózł go do domu, umył, postawił na półeczce. Często go dotykał, gładził. Był zafascynowany tym kamieniem, choć nie potrafił wyjaśnić dlaczego. Czasami zasypiał z diamentem w objęciach, a kamień opowiadał mu wtedy o cudach podziemnej krainy.

Chłopczyk, gdy dorósł, został inżynierem górnictwa i zaczął pracować w kopalniach. W pewnej chwili trafił do kopalni diamentów i zobaczył wiele kamieni podobnych do jego przyjaciela z dzieciństwa. Gdy wrócił do domu, wziął kamień do ręki i wzruszony powiedział: „Witaj przyjacielu, już wiem, kim jesteś”. Jednak nie zdradził jego tajemnicy nikomu, bo obawiał się, że rodzina będzie chciała sprzedać diament i wieść godne życie. On nie mógł na to pozwolić. Przecież przyjaciół się nie sprzedaje, prawda?

Autor: Ewa Damentka

Na kamieniu – 3

Na kamieniu wystającym z morza przysiadła piękna syrena, Marina. Wygrzewała się w ciepłych promieniach słońca i rozmyślała swoim życiu pełnym przygód, a jej długie, złociste włosy falowały na wietrze. Często przychodziła na ten kamień, aby odpocząć i marzyć o świecie poza oceanem.

Pewnego dnia, gdy tak siedziała, zauważyła na horyzoncie małą łódkę, w której siedziała Kasia, która przybyła z dalekiej Normandii. Młoda dziewczyna była artystką szukającą inspiracji do swoich obrazów. Gdy zobaczyła syrenę na kamieniu, nie mogła uwierzyć własnym oczom. Marina również zauważyła Kasię i zaintrygowana jej obecnością, podpłynęła bliżej.

Szybko nawiązały rozmowę. Kasia opowiadała o swoim życiu w Normandii, o pięknych klifach i zielonych łąkach, które malowała na swoich obrazach. Marina z kolei mówiła o tajemnicach podwodnego świata, kolorowych rafach koralowych i przyjaznych delfinach, które były jej przyjaciółmi.

Obie dziewczyny spędziły razem wiele godzin, dzieląc się swoimi marzeniami i inspiracjami. Kasia namalowała portret Mariny, a syrena śpiewała jej piękne, morskie pieśni. Ich przyjaźń rosła z każdym dniem, a Kasia wracała na ten kamień, ilekroć miała okazję.

Marina nauczyła się, że nawet będąc syreną, można znaleźć przyjaźń i inspirację w ludzkim świecie. Kasia z kolei odkryła, że najpiękniejsze obrazy powstają z serca i z prawdziwych emocji.

I tak, na kamieniu wystającym z morza, narodziła się niezwykła przyjaźń między syreną a artystką z Normandii.

dla Kasi

tekst wygenerowany przez AI przy pomocy Ewy Damentki

Na kamieniu – 1

Na kamieniu wystającym z morza przysiadła piękna syrena. Wygrzewała się w ciepłych promieniach słońca i rozmyślała o tym, czy kamerzysta ładnie zakomponuje ten kadr. Podobało jej się tutaj. Słońce, kamień, morze. Czuła się tu dobrze i chciała żeby to ujęcie znalazło się w filmie, który właśnie kręcili. Kamerzysta chyba wyczuł jej tęsknotę, a może też uległ marzeniu tej ulotnej chwili. Jej zdjęcie, jak siedzi na kamieniu i rozmyśla, patrząc w dal, zdobiło plakat i wszystkie materiały reklamujące film, w którym grała rolę młodej syreny.

Autor: Ewa Damentka

Młody mężczyzna przystanął – 42

Młody mężczyzna przystanął przed oknem księgarni. Jego wzrok przyciągnęła książka o interesującej okładce. Przyglądał się jej uważnie, bo wydawało mu się, że gdzieś już widział pejzaż, którego zdjęcie zdobiło jej okładkę. Zmarszczył brwi, żeby sobie przypomnieć, ale nie pomogło. Widok wydawał mu się jednocześnie odległy i bliski, znajomy i nieznajomy. Zupełnie jakby widywał go wiele razy, i wiele razy tracił go z oczu. Nie mógł sobie przypomnieć, kiedy był w tym miejscu. Kiedy tak intensywnie przyglądał się okładce, zauważył, że nie widzi zdjęcia krajobrazu, tylko reprodukcję hiperrealistycznego malowidła. Wszedł do księgarni i wziął książkę do ręki. Popatrzył na stronę ze stopką redakcyjną. Przeczytał tam, kto namalował obraz wykorzystany na okładce. Jakoś nie zdziwił go tytuł, jakim obdarzył go malarz: „Marzenie senne”. „Kolego, chyba śnimy w tych samych krainach” – pomyślał młody mężczyzna i kupił książkę. Nie wiedział, czy ja przeczyta, to było dla niego nieistotne. Chciał patrzeć na jej okładkę i przypominać sobie widok, o którym śnił wiele, wiele razy.

Autor: Ewa Damentka

Wielki diament – 28

Wielki diament wytoczył się z wnętrza Ziemi na jej powierzchnię. Dla niepoznaki pokrył się szarym pyłem i czekał, aż ktoś go odnajdzie. Leżał na środku ścieżki. Codziennie mijało go wiele ludzkich i zwierzęcych nóg, a nawet parę samochodowych kół. Pewnego razu przechodził tamtędy starszy mężczyzna, Jan, który był emerytowanym nauczycielem i codziennie spacerował tą ścieżką, aby dotrzeć do pobliskiego parku. Wiele razy mijał kamień, ale tego dnia przykuł on jego uwagę. Zatrzymał się i spojrzał na niego. „Coś w nim jest” – pomyślał i podniósł go.

Zabrał kamień do domu i dokładnie go oczyścił. Ku jego zdziwieniu, pod warstwą pyłu ukazał się piękny, błyszczący diament. Jan nie mógł uwierzyć własnym oczom. Postanowił pokazać go swojej sąsiadce, pani Marii, która była znana z zamiłowania do biżuterii. Kobieta była zachwycona.

– To musi być bardzo cenny kamień – powiedziała. – Powinniśmy go pokazać ekspertowi.

Razem udali się do jubilera, który potwierdził, że diament jest niezwykle wartościowy.

Wieść o znalezisku szybko rozeszła się po miasteczku. Ludzie zaczęli przychodzić do Jana, aby zobaczyć diament i posłuchać historii o jego odkryciu. Starszy pan, który zawsze był skromnym człowiekiem, czuł się trochę przytłoczony uwagą, ale jednocześnie cieszył się, że jego znalezisko przyniosło radość innym.

Wkrótce zorganizowano wystawę, a diament był jej główną atrakcją. Ludzie z całego regionu przyjeżdżali, aby go zobaczyć. Kamień stał się symbolem nadziei i przypomnieniem, że nawet w najbardziej nieoczekiwanych miejscach można znaleźć coś wyjątkowego.

Pan Jan stał się lokalnym bohaterem, a jego historia inspirowała innych do poszukiwania piękna w codziennym życiu. Diament, który wytoczył się z wnętrza Ziemi, nie tylko przyniósł radość swojemu odkrywcy, ale także zjednoczył społeczność i przypomniał wszystkim, że warto być uważnym na to, co nas otacza.

tekst wygenerowany przez AI przy pomocy Ewy Damentki

Wielki diament – 25

Wielki diament wytoczył się z wnętrza Ziemi na jej powierzchnię. Dla niepoznaki pokrył się szarym pyłem i czekał, aż ktoś go odnajdzie. Leżał na środku ścieżki. Codziennie mijało go wiele ludzkich i zwierzęcych nóg, a nawet parę samochodowych kół. Pewnego razu znudził się czekaniem. Poturlał się na pobocze, bo uznał, że tam jest bezpieczniej niż na środku ścieżki. Następnie powolutku turlał się dalej, bo chciał zwiedzić świat. W niektórych miejscach zatrzymywał się na pewien czas, a potem ruszał w dalszą podróż. Wiedział, że kiedy znajdzie miejsce, które mu się spodoba, to osiądzie tam na stałe.

Autor: Ewa Damentka

Wielki diament – 24

Wielki diament wytoczył się z wnętrza Ziemi na jej powierzchnię. Dla niepoznaki pokrył się szarym pyłem i czekał, aż ktoś go odnajdzie. Leżał na środku ścieżki. Codziennie mijało go wiele ludzkich i zwierzęcych nóg, a nawet parę samochodowych kół. Pewnego razu przechodził tamtędy pingwin w garniturze, który właśnie wracał z ważnego spotkania biznesowego. Pingwin, o imieniu Pan Pingwin, zauważył coś błyszczącego wśród pyłu. Schylił się, podniósł diament i natychmiast zaczął tańczyć tango, bo przecież każdy wie, że pingwiny w garniturach uwielbiają tango.

W tym samym czasie, na niebie pojawił się różowy balon w kształcie słonia, który zaczął śpiewać operowe arie. Pan Pingwin, zainspirowany muzyką, postanowił zaprosić balon do wspólnego tańca. Diament, widząc to wszystko, postanowił dołączyć do zabawy i zaczął świecić w rytm muzyki.

Nagle, z krzaków wyskoczył królik w kapeluszu, który twierdził, że jest magikiem. Królik, widząc diament, postanowił zrobić z niego magiczną różdżkę. Wszyscy razem – Pan Pingwin, różowy balon, królik i diament – postanowili założyć cyrk i wyruszyć w podróż po świecie, aby szerzyć radość i absurdalność.

Ich cyrk stał się sławny na całym świecie, a ludzie przychodzili z daleka, aby zobaczyć niesamowite występy. Diament, który kiedyś leżał zapomniany na ścieżce, stał się teraz gwiazdą cyrku, świecąc najjaśniej podczas każdego występu.

I tak, w świecie pełnym absurdów, wszyscy żyli długo i szczęśliwie, tańcząc tango i śpiewając operowe arie pod różowym balonem w kształcie słonia.

tekst wygenerowany przez AI na polecenie Ewy Damentki

Góra lodowa – 54

Góra lodowa postanowiła zwiedzić świat. Oderwała się więc od lądolodu, by swobodnie pływać po morzach i oceanach. Najpierw dotarła do spokojnej zatoki, gdzie spotkała samotnego żeglarza o imieniu Marek. Mężczyzna zauroczony pięknem góry lodowej postanowił zbliżyć się do niej. Każdego dnia spędzał godziny, podziwiając jej krystaliczną strukturę i słuchając delikatnego szumu wody wokół niej.

Góra, choć była zimna i twarda, zaczęła odczuwać coś niezwykłego. Marek opowiadał jej historie o swoich podróżach, o gwiazdach, które widział na niebie, i o marzeniach, które nosił w sercu. Ona, choć nie mogła mówić, czuła, że ten mężczyzna rozumie ją jak nikt inny.

Pewnego wieczoru, gdy słońce zachodziło, Marek postanowił wyznać swoje uczucia.

– Góro lodowa – powiedział, – choć jesteś zimna, ogrzałaś moje serce. Chciałbym, abyś zawsze była częścią mojego życia.

Ona, wzruszona jego słowami, zaczęła topnieć, tworząc wokół siebie małe jezioro. Wtedy Marek zrozumiał, że góra również go kocha.

Z każdym dniem góra lodowa stawała się coraz mniejsza, ale ich miłość rosła. Marek wiedział, że ich czas razem jest ograniczony, więc postanowił cieszyć się każdą chwilą. Razem pływali po morzach, odkrywając nowe miejsca i tworząc wspomnienia, które z nim zostaną.

W końcu, gdy góra lodowa była już tylko małym kawałkiem lodu, Marek wziął ją w swoje ręce i obiecał, że zawsze będzie ją pamiętał. Góra, choć zniknęła, pozostawiła w sercu Marka ciepło, które nigdy nie zgaśnie.

tekst wygenerowany przez AI przy pomocy Ewy Damentki

Młody mężczyzna przystanął – 39

Młody mężczyzna przystanął przed oknem księgarni. Jego wzrok przyciągnęła książka o interesującej okładce. Przyglądał się jej uważnie, bo okładka przedstawiała parę tańczącą w świetle księżyca, a tytuł brzmiał „Miłość w Paryżu”. Zaintrygowany, wszedł do księgarni i poprosił sprzedawcę o książkę.

Młodzieniec wrócił z książką do domu i zaczął ją czytać jeszcze tego samego wieczoru. Wciągnęła go opowieść o Annie, która przyjechała do Paryża, aby spełnić swoje marzenie o zostaniu artystką. Pewnego dnia, spacerując po Montmartre, spotkała tajemniczego Juliena, który również był artystą.

Julien zaprosił Annę na kawę, a ich rozmowa szybko przerodziła się w długie godziny spędzone na wspólnym malowaniu i odkrywaniu uroków Paryża. Z każdym dniem ich więź stawała się coraz silniejsza, a miasto miłości stawało się tłem dla ich rozwijającego się uczucia.

Jednak ich droga do szczęścia nie była prosta. Mężczyzna skrywał tajemnicę, która mogła zniszczyć wszystko, co zbudowali. Anna, zdeterminowana, by poznać prawdę, postanowiła odkryć, co tak naprawdę kryje się za smutkiem w oczach Juliena.

Po wielu perypetiach i emocjonalnych zawirowaniach odkryła, że Julien stracił swoją pierwszą miłość w tragicznym wypadku i od tamtej pory bał się ponownie zakochać. Anna, pełna współczucia i miłości, pomogła mu przezwyciężyć przeszłość i otworzyć serce na nową miłość.

Kiedy młodzieniec skończył czytać książkę, zrozumiał, że prawdziwa miłość wymaga odwagi i gotowości do stawienia czoła przeszłości. Zainspirowany historią Anny i Juliena, postanowił, że sam również otworzy swoje serce na miłość, niezależnie od tego, co przyniesie przyszłość.

tekst wygenerowany przez AI przy pomocy Ewy Damentki

Wielki diament – 22

Wielki diament wytoczył się z wnętrza Ziemi na jej powierzchnię. Dla niepoznaki pokrył się szarym pyłem i czekał, aż ktoś go odnajdzie. Leżał na środku ścieżki. Codziennie mijało go wiele ludzkich i zwierzęcych nóg, a nawet parę samochodowych kół. Pewnego razu przechodziła tamtędy mała dziewczynka o imieniu, Ania, która miała niezwykły dar – potrafiła dostrzegać piękno tam, gdzie inni widzieli tylko zwykłe rzeczy. Zatrzymała się przy diamentowym kamieniu i z ciekawością przyjrzała się mu bliżej. „Co za niezwykły kamień!” – pomyślała i postanowiła zabrać go ze sobą.

W domu umyła diament w ciepłej wodzie i nagle kamień zaczął błyszczeć tysiącem barw.

– To musi być coś wyjątkowego! – zawołała.

Pokazała diament swoim rodzicom, którzy również byli zdumieni jego pięknem. Postanowili zabrać go do miejscowego jubilera, aby dowiedzieć się czegoś więcej o tym kamieniu.

Jubiler, pan Kowalski, spojrzał na diament i od razu wiedział, że to coś niezwykłego.

– To najpiękniejszy diament, jaki kiedykolwiek widziałem! – powiedział z zachwytem. – Musimy go pokazać światu.

Zorganizowano wielką wystawę, na którą przybyli ludzie z całego kraju.

Diament stał się symbolem piękna i nadziei. Ludzie zaczęli wierzyć, że w każdym z nas kryje się coś wyjątkowego, co tylko czeka, aby zostać odkryte.

Ania stała się bohaterką swojej miejscowości, a jej dar dostrzegania piękna inspirował innych do poszukiwania niezwykłości w codziennym życiu.

I tak wielki diament, który wytoczył się z wnętrza Ziemi, stał się nie tylko cennym skarbem, ale także źródłem radości i inspiracji dla wszystkich, którzy mieli szczęście go zobaczyć.

tekst wygenerowany przez AI przy pomocy Ewy Damentki